یه غریبه

طلوع دوم آغاز شد

iraqiiboy — Fri, 20 Jun 2008 14:30:18 GMT

امروز جمعه است ...

یک سال از غروب 31 خرداد 86 گذشت ...

یک سال از طلوع این نوشته ها گذشت ...

اولین احساس :-

" صمیمیت یعنی احساس ایمنی کردن در افشای حقایق در مورد خودمان ، در مواقع بحرانی ...
اگر جوی ایجاد شود که دو نفر آزادانه حرف دلشان را با هم بزنند ؛ در این صورت مانع پیشرویشان از بین می رود "

من از چیزی آگاه نبودم ، اما از اولین صداهای این قلم طنینی مختلف به مشامم رسید ...

به احتمال زیاد صدای جاده هاییست که مقصد را به خدا پیوند می دهند.

زمانی که این انگیزه در من متولد شد ، پوچترین سفیدی را در خود دیدم ...

کم کم خدا به دنیا آمد ، شد تنها رنگ رویاهای پسر بد ...

رنگ سیاه برایم آشنایی آشناتر از آبی آسمان بود .

آمدن انسانها می توانست شبهایم را روشن کند و رفتنشان آهی بود از عمق نفس .

از آن ثانیه ها ، زبان ساده ای برای حرفهای چشمانم برگزیدم .

آمدند ...

گذشتند ...

رفتند ...

چقدر زود ...

ولی او ماندگار شد ، سبزم کرد ...

کدام باران ، نامم را عوض کرد ؟!

بیش از یک سؤال بی جواب ، در ذهنم غلط می زد ، اما فراموشی نعمت بزرگیست .

تنها گناه نوشته هایم یک داستان کوتاه ، یک داستان قشنگ.

تنهایش گذاشت و رفت ... برای همیشه .

دستی که رهایم کرد ، دیگر مال من نیست ، او همراه خوبیهای من بود ...

او هنوز اینجاست ، در قلمم ماندگار است ...

دعا کنید برای پسر بد

به یاد ۳۱خرداد ۸۶ « غریبه »

-------------------------------------------------

مطالب بعدی این وبلاگ به وبلاگ دیگری منتقل می شود .

از تمام دوستانی که با نظراتشان پسر بد را همراهی کردند ممنونم ...

امیدوارم تا حد کمی هم که شده مفید بوده باشم

دعای دیگران برای ما ، و دعای ما برای دیگران مستجاب است ؛

iraqiiboy — Tue, 10 Jun 2008 19:01:18 GMT

به نام الله

13/3/87 راه مشهد

اکنون که غبار خاک این جاده ها را با قلم آمیخته ام ، دلم برای تو تنگ است ...

مشتاق قدمهای جاده ام ، مشتاق گریه هایی که از همین حالا بغضشان را در گلویم انبار می کنم.

سرودم را از هم اکنون آغاز می کنم :-

هنگام بوسیدن سر مادر ، به من گفت از او بخواه ؛ گفتم چیزی برای خواستن نمی خواهم ، هرچیزی که خواسته ام داده است ، دارم ، راضیم ...

تنها چیزی که برای خود می خواهم پر ماندن ذهنم از انتظار و معنویات است : خدا ، قرآن ، علی ، حسین ، فاطمه ... مهدی

شروعی تازه برای بهتر بودن دارم ، گرچه تیره و سیاه ، اما لبریز عشق ...

اینجا چیزی یافت نمی شود جز :-

دشداشه های سیاه ، زیارت عاشورا ، نوحه ، قرآن ...

و یک عشق عظیـــــم .

همه به عشق زهرا آمده اند ، حسین ، ضامن آهو ...

شاید هرکس طالب چیزیست ،یکی با خدای خود از شفا نجوا می کند ، دیگری برای به بهشت رفتن ثواب می خواهد ؛ و او هم ...

همه عاشقند اینجا ...

--------------------------------------------------------------------------

14/3/87 راه مشهد

طلوع سه شنبه آغاز شد ، تا ساعاتی دیگر نفسهای گرم جاده قدمهایمان را در آغوش می گیرد .

" دوستی گفت تو را دوست ندارد ، دلتنگیش را سلب کن تا مرد بودنت به او ثابت شود ؛

تا به حال نمی دانستم یک فرشته چگونه دلتنگ می شود ، ولی الان می دانم فراقت دل سنگ را نیز ذوب می کند "

--------------------------------------------------------------------------------------

15/3/87 راه مشهد

پاهای تاول زده ، لباسهای مشکی و خاکی ، خورشید سوزان ، جاده های طولانی و داغ... همه اینها با عشق کنار گذاشته می شود ؛

همه عاشقند اینجا ...

قدمهای خسته زوار ، خشم جاده و آفتاب را سکون می دهد .

به قدمگاه رضا رسیدیم ، بوی چشمه می آید ...

اینجا قدمش را روی سنگ حک کرد ، چشمه ای جاری شده که تا کنون از آن بهر تبرک آب می برند.

دعاهای زهرایی ها برای ظهور غایب در زمان است ، صدای یا زهرا در سکوت شب غوغا میکند ، سینه ها برای بیرون بردن ندای یا مهدی بی اختیار است ...

--------------------------------------------------------------------------

صمت شب ، صدای برگ و باد ...

همه به انتظار ساعت " 7 " صبح فردا برای دیدن گامهای آفتاب زده و خاکی ...

تا فردا ...

اینجا بوی خدا می آید ...

لبریزم...

--------------------------------------------------------------------------

16/3/87 راه مشهد

برای بار دوم نفسهای تازه شروع به استنشاق هوای جاده می کنند و از نو نبرد قدمها آغاز می شود.

امشب آسمان ستاره باران است ، شاید تلافی دیشب باشد !! چون هیچ ستاره ای نویدی از آسمان و ابرها نیاورد .

سکوت اینجا غوغا می کند ، دلهای خسته در خوابند تا فردا از نو آغاز شود : شوق وصال ، نبرد قدمهای عشاق ، آفتاب داغی که پیامهای تابستان را می آورد ، جاده های طولانی ، تشنگی ...

کسی اعتراضی ندارد ...

به خدا " عشق " همه چیز را در بر می گیرد ، عشق یک واژه نیست ، چیزی که عبد را به معبود پیوند می دهد ...

عشق ساقه ی معنی را ، معنی می بخشد ...

در راهم ...

--------------------------------------------------------------------------

17/3/87 راه مشهد

اینجا ملک آباد است ، جایی که امامزاده اسماعیل دفن شده است.

شبی سرد ...

چرا و برای چه همه می روند ؟! برای رسیدن ؟!!

امشب همه اینجا هستند : علی ، فاطمه ، حسن ، حسین ؛ عبــــاس

صاحب زمان عزادار است ، داغ مادر دارد ...

غمهای روزگار و زمانه را فراموش کرده ایم ، به عشق منتظر ماندن زنده ایم ، این انتظار کی به پایان می رسد ؟

روی ماهش ...

شاید آن روز نباشم ... شاید

منتظریم .. بی تو ما را نیست می شود.

--------------------------------------------------------------------------

18/3/87 راه مشهد

و اما رسیدن ...

من ، آنها ... ما رسیدیم

اینجا خدا حس می شود ، حتی نا خواسته ، همه پادشاهند...

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا

سلام ای پسر حضرت زهرا

تویی قبله دلها ، و ما مٌحرِم این کعبه و مبهوت تماشا...

همه پست و تو بالا

همه قطره تو دریا

همه خارو تو اسطوره ی گلها .... تویی قبله دلها

تو غریب الغربائی و معین الضعفائی و به هر درد دوایی

تو خداوند سخایی ...

فقیریم .... و عشق است فقیری ، که تو حج فقرایی...

تو جانانی و سلطان

تو گوینده ی قرآن

همه خار و خس تو هستین رضا جان

نه فقط ما ، که گدای کَرَم توست هزاران چو سلیمان...

و عجب نیست اگر موسی عمران به میان حرم تو بشود خادمو دربان

و عجب نیست اگر عیسی مریم ز دو چشمان تو جان گیردو او بر تن اموات دهد جان

و عجب نیست که جبریل امین خاکِ درِ کفش کَنَت را ببرد بهر تبرک به جنان...

و عجب نیست زعشق تو شود آتش دوزخ چو گلستان

و عجب نیست زمهر تو شود کفر مسلمان

عجب اینجاست که با این جبروتت شده ای ضامن آهوی بیابان

و عجب نیست که همان آهوی وحشی که تو ضامن شدی از لطفو کرامت

شود ضامن مردم به قیامت ...

--------------------------------------------------------------------------

کاش آهویی بودم که ضامنی چون تو مرا برای ماندنش قربانی می کرد ...

شنیده ام کسانی را به سوی خود دعوت می کنی که لایق خدا باشند تا در دل آنها جا گیرد ، ولی من که لایق نبودم ...

شاید دلت برایم سوخته ... شاید..

باز هم خوب شد که لطفی در حق منِ گنه کار کردی ...

شاید آمده باشم تا پاک شوم ...

شروع شروعهایم آغاز شد ، از غروب جمعه ای که در جاده های داغ مشهدت بود شروع کردم .

پاهای خسته ی زائرانت را کسی نبوسید ، من بوئیدم

با همه گناهانمان ، با خدا نجوا کردیم :

اللهم عجل لولیک الفرج

--------------------------------------------------------------------------

گریه های غروب جمعه ی دیروزم آشکار شد...

مرا کشت این بغضها...

یا مهدی...

زیبایی ، می دانم ...

زیباترین انتظاری ، همان انتظاری که 100 بار از مٌردن بدتر است...

اگر به این زودیها نمی آیی ، خواهشی از تو دارم...

حسین حرفهای مرا خوب می فهمد ، مرا آنجا ببر ... کربلا

می خواهم آنجا که دعایم مستجاب می شود

زیر قبه اش ...

آنجا فَرَجَت را گدایی کنم ...

شاید پاره ای از وجودم آرام گیرد ..شاید...

از این پس همه روزه حالم حال غروب جمعه است...

نمی دانم ...شاید !!

iraqiiboy — Fri, 23 May 2008 19:22:18 GMT

به نام الله

آسمانش غبار آلــود و سیاه بود ، بیزاریش همچو دیوارِ چین ، طولانی و استوار .

از پایان می آمد .

عطرِ قلمش دیگر بویی نداشت ، گفتند : چه بی تفاوت عبور کرد؟!

برف ، سیاهترین سیاهیش بود ، به قول او : گناهانم را می پوشاند...

با وضو می شست باران را ، صدایِ خُرد شدنِ برگهای پاییز ، نویدی بود از انتهایِ سکوت.

خمیده ، سربه زیر اما سربلند ، شکسته ولی پایدار ، به امید روشنایی بیکران

بر تَرَکِ قرمزِ شیشه ای اش پا گذاشت .

گذشت ...

زمانی رسید ...

هیچ بهانه ای برایِ ماندن ،

و هیچ آهی که گویا نفسهای عمیقی بود ، برایش نماند.

مکانی که ایستاده است

نزدیکترین نقطه به روشناییست

اما ...

خستگی امانش را گرفته است ، نور را نمی بیند.

صدایی سکوتش را شکست :

دست مرا بگیر ...

اکنون ...

استوار ایستاده است ، آسمانی دارد که رنگِ بارانش پرامید.

دیوارِ بیزاری و کینه هایش زیر دشتِ محبت

دفن شد ...

آغازی دوباره...

ورقهایش بوی عطر می دهد.

مقصد ، نزدیک است . برف ، پوششی نیست بر گناهانش

گناهی ندارد ... شاید !

با بویِ باران وضو می گیرد ؛ پاییز نغمه های بارانِ زمستانی را پیش می آورد.

به بلندای خویش نگاه می کند ،

چشمانِ سیاهش ، سایه ی یک یاس سپید را می چیند...

این یک تحول است

اما ...

چه سود که دستم را رها می کندُ باز

سیاهیِ آسمان ، خدایم را از من می گیرد ...

دعا کنید برای پسر بد

آموختم ...

iraqiiboy — Sun, 11 May 2008 14:08:18 GMT

به نام الله

زخمهای کاریِ روزگار را از او به ارث بردم ، اکنون مرهم احساسهای شکسته نامیده می شود.

آموختم که چگونه تنفر را از درونم محو کنم.

آموختم احساسم را چگونه در خود حبس کنم.

آموختم که باید از انتقام دور شوم.

آموختم هیچ فکری از انتها نداشته باشم.

آموختم که یک احساس می تواند از سنگ باشد.

آموختم که واژه های بارانی ام را با که قسمت کنم.

آموختم که آب نیز از جنس خاک است.

آموختم که یک دوست می تواند همیشه با من باشد.

آموختم که رنگ سبز نشانه وجود یک فرشته در کنار من است.

اموختم که شیطان نیز یک نعمت الهی ست.

آموختم که در کویر هم آب یافت می شود ، فقط کافیست دلیلی برای گریه داشته باشم.

می دانم طناب دار را لایقم

و در نهایت با کوله باری پر از بوی خدا خواهم رفت.

دعا کنید برای پسر بد

خسته ام ...

iraqiiboy — Sat, 26 Apr 2008 12:48:18 GMT

به نام الله

• علامت سوالهای زندگی که زیاد میشن ،به دنبال جواب گشتن هیچ نتیجه ای نداره ، اگر هم اشتباه باشه ، از قانونم پیروی می کنم ؛ توي قلبم خدارو همونطور که می خوام ازش استقبال می کنم.

برای تو می نویسم ، فقط برای تو :

خسته ام از این همه ناپایداری " خسته "

بیزارم از شكست عهدهايی كه بسته ام

عذاب می کشد وجودم از شکایتها

رنجم از غباریست که بر شیشه چشمانم نشسته است

انتظار شاید بهترین بهانه ی ماندن است (انتظار)

همیشه آمده ام تا بگویم خواهم ماند ، ولی این بار می خواهم که نباشم ، حتی برای یک نگاه.

خدا تنها امیدیست که چنگ می زنم به آن .... (رهایت نمی کنم)

• می خواهم ترس را، نبودن را ، ندیدن را ، تنهایی را یک بار امتحان کنم.

• می خواهم یک بار طعم شکستن را بچشم

• می خواهم حتي یک بار هم آسماني باشم ، نه مغموم بزرگ بودنش ، بلکه مغموم گریستنش.

و در واپسين لحظه ها در آخرین اشکها دعای عهد با تو را زمزمه می کنم

العجل العجل يا مولاي يا صاحب الزمان

و جان خواهم داد ، به پاس پایداری این عهد

دعا كنید برای پسر بد

( نوشته شده با كمك دوست عزیزم آقای ارشادی)

خدایی که در قلب من است…

iraqiiboy — Mon, 31 Mar 2008 15:36:18 GMT

به نام الله

وقتی از دلتنگی داری گریه می کنی … حس می کنی الکی الکی اشکات داره می ریزه...رگ گردنتو بگیر ببین چقدر سریع در حال تپش … خدایی که تو قلبت گذاشتی داره می گه جاشو تنگ کردی . به خاطر خودت گریه نکن برای رسیدن به خدا گریه کن ؛ اگه اینکارو کردی بازم دستتو بذار رو رگ گردنت می بینی که آروم داره می زنه ، خدا داره بهت می گه جام راحته ؛ اونوقت یه دل سیر بشینو گریه کن ، باهاش حرفاتو بزن ، از فرصت استفاده کن و خواسته هاتو بگو .دیشب یه همچین حالتی بهم دست داد ؛

مشکل من دلمه ، این روزا خیلی سخت شده با هم کنار نمیایم ؛ ازخدا خواستم مشکلمو حل کنه ؛؛؛ باور کردنش هنوز برام سخته ، فرشته ای رو برام فرستاد که مدتها بود ازش خبری نبود ، الان مشکلم حل شده .

از فرشتم تشکر کردم

خدایا ازت ممنونم

التماس دعا برای پسر بد

3...

iraqiiboy — Sun, 09 Mar 2008 12:45:18 GMT

پيغام خصوصي :

.:::سلام :::..

از همه دوستاني که در اين 2 ماه لطف کردنو به وبلاگم سر زدن صميمانه تشکر مي کنم

و از همه به علت تاخيرم عذر خواهي مي کنم ، از اين به بعد هر ماه يک پست جديد دارم ،

باز هم از همگي ممنونم.

.::تغيير::.

به نام الله

من همون پسر بدي هستم که دم از اراده مي زدم ؛ تازه فهميدم که اراده ام بستگي به ايمانم داره ؛

يک هفته که اينجا نبودم ،((اينجا يعني قلب من ، يعني خانه خدا))،اتفاقاتي افتاد که منو لرزوند ،

مثل هميشه بازم تصميمهاي بزرگ گرفتم ، خيلي بزرگ... *

با اينکه بوي غم مي ده ، اشک داره ، ولي خوشحاله ؛ وسط هق هق گريه و اشکهاش لبخند مي زنه ،

* من عاشقشم *

بازم تغيير کردم ، اميدوارم بهتر از قبل بشم ، پاکه پــــاک ؛

*------------اين از اين------------*

.::ديدار::.

آخرين باري که بارون اومد آرزو کردم برم پيشش ، دلم خيلي هواشو کرده بود ،

روز بعد بي خبر از همه چي حرم تا حرمو پياده رفتم ، بازم همون آرزو رو تکرار کردم .

تا اون روز فکر مي کردم من يک جسمم و يک روح !! ولي بيشتر از حد تصورم بودم ؛

بين سيل جمعيتي که زيارتش کرده بودن مادرم منو ديده بود که به شش گوشش بوسه زدم

و بعدش بين مردم غيبم زد ؛ گريه آخر شبم ديگه مثل هر شب گريه حسرت نبود ،

اشک خوشحالي بود و بس .

*-----------اينم از اين-------------*

.::تحـــوّل::.

مهمترين تحولهايي که توي زندگي يک انسان مي تونه رخ بده

يا نتيجه ي يک اتفاقه يا وجود يک شخصيت ؛

بعضي وقتا بي اراده اتفاق ميوفته بعضي وقتا با اراده کامل .

اگه قانع باشي به رضاي خدا راضي هستي ، اما اگه قنوع نباشي واي به حال قلبت.

خوشحالم که در زندگيم قانع بودم حتي در بدترين شرايط .

يکي از دوستام مي گفت آخر با اين قناعت کار دست خودت مي دي.

نمي دونست کار از کار گذشته.

التماس دعا برای پسر بد

السلام علی الشفاه الذابلات..

iraqiiboy — Thu, 10 Jan 2008 13:58:18 GMT

بسم رب الحسین

این دفعه نمی خوام حرف بزنم ، فقط یه سری عکس از حسینیه ای که محرم اونجام رو میذارم

شاید یکم واستون عجیب باشه ، ولی جزو عقایدمونه.

ـــ عزاء المشاعل الى صحن السيدة فاطمة المعصومة عليها السلام / محرم الحرام 1428 هـ ـــ

ـــ عزاء المشق الى صحن السيدة فاطمة المعصومة عليها السلام / محرم الحرام 1428 هـ ـــ

ـــ عزاء شبيه القاسم بن الحسن ع الى صحن السيدة المعصومة ع ومن ثم الى الموكب/محرم الحرام 1428 هـ ـــ

ـــ مجلس التعزية في الموكب / محرم الحرام 1428 هـ ـــ

ـــ سفرة الامام الحسين عليه السلام لاطعام زوار الموكب / محرم الحرام 1428 هـ ـــ

التماس دعــــــــــــــــــــا

دوستان شرمنده اگه عکسا دیر باز میشه باید صبر کنین دیگه

رؤیای من ...

iraqiiboy — Fri, 04 Jan 2008 12:31:18 GMT

به نام الله

ساده گی اش را دوست دارم ، تمام سالهای عمرم را سال به سال به انتظار او می نشینم

هر سال می آید و چه غمناک می رود ، امسال هم منتظر او می مانم ، می دانم که می آید .

همه شاید اورا دوست داشته باشند ولی شرط می بندم که همه از آن فراریند .

من آمادگی اش را دارم ، وقتی بیاید می خواهم به شدت ببارد ، باران را می گویم.

دوستی می گفت جو زیر باران یه هوای دو نفره است ؛ ولی من باران را تنها دوست دارم ؛تنها خدا ، من و باران .

چه کسی به ساده بودنش فکر می کند؟ معصومانه می بارد و تمام دود و غبار را می شوید .

من می دانم از این همه گریه چه می خواهد :

حرف آخر همیشگی او این است که می خواهد سیاهی دلها را پاک کند .

برای آن روز ثانیه شماری می کنم ...... (این رؤیای من است)

خدا نباید در دل نهان باشد..

iraqiiboy — Mon, 10 Dec 2007 15:15:18 GMT

خدا رو لمس کردم ، می دونم کسی باور نمی کنه!!!!

ولی اون شب وسط خیابون بارون زده و پر از مه ، سایه ی خدا رو حس کردم. (باور کنید)

داشتم باهاش درد دل می کردم ..... خدااااا می خوام همیشه حالم این باشه که تو دلیل زندگیم باشی تا اگه اون فرشته اومدو خواست بهشتو آتش بزنه و آتش جهنم رو خاموش کنه بفهمه که من یکی از عاشقای تو ام . می دونم کسی نیستم ، یعنی هیچی نیستم ولی بزرگترین امیدم تویی ، خودت این آرزومو برآورده کردی که همیشه ، حتی در بدترین شرایط بهت امیدوارم باشم و اینم گفتی که در بهترین شرایط زندگی به یادت باشم و سجده ی شکر رو به جا بیارم .

از حال دلم که خبر داری ، یکی از بنده های خوبت واسم خیلی عزیزه ، این یکی سفارشیه بیشتر از همه ی اونایی که واسشون دعا می کنم هواشو داشته باش ، شاید خودش ندونه که برام چقدر ارزش داره ولی ندونستن اون برام مهم نیست .

یکی از بهترین هدیه هایی که به من دادی مادرمه ، خودت که می دونی همیشه به خاطر اون با یه سجده ازت تشکر میکنم.

خدایا برای خودم چیزی جز این نمی خوام که همیشه به یادت باشم. ولی برای بقیه بنده هات و بخصوص اونایی که همیشه اسمشونو مبرم می خوام که موفق ، سربلند ، با تمام وجود عاشق تو باشن.

اون شب وقتی رسیدم خونه دیگه مثل همیشه با 3 بار( قل هو الله و احد ) خوابم نبرد ، بهم گفت امشب قرآنتو خوندی. شب بخیــــر